Eindhoven wil schuldenaar zelfstandig maken

De gemeente Eindhoven deed eind 2011 een groter beroep op de eigen verantwoordelijkheid en eigen kracht van inwoners met schulden. Daarnaast legde de gemeente meer nadruk op stabiliseren in plaats van op volledig schuldenvrij worden.

Kanteling in het denken

Volgens het afdelingshoofd Schulddienstverlening van de gemeente Eindhoven dwongen bezuinigingen en nieuwe wetgeving tot een herbezinning op het beleid. De gemeente voerde veel taken zelf uit en vroeg zich af of dat zo moest blijven, of dat andere partijen het beter en goedkoper konden.

Ook veranderde de kijk op schuldenaren. Van hen werd verwacht dat ze hun problemen zelf aanpakten en verantwoordelijkheid namen voor hun situatie. Vroeger kwamen mensen met een schoenendoos vol onbetaalde rekeningen naar het loket, met de vraag of de gemeente het kon oplossen. Eindhoven sloot niemand uit en hielp mensen op weg of verwees door, maar zette vooral in op eigen kracht en zelfstandigheid. De gemeente sprak daarom niet meer van schuldhulpverlening, maar van schulddienstverlening.

Regiogemeenten en ketenpartners

Begin december 2011 presenteerde Eindhoven de nieuwe ideeën op twee bijeenkomsten. De eerste was voor de zestien regiogemeenten waarvoor Eindhoven de backoffice van de schulddienstverlening uitvoerde. Kleine gemeenten waren volgens het afdelingshoofd vaak minder ver in de ontwikkelingen en keken snel naar de grote stad. Eindhoven besprak het beleidsplan met hen en wilde in 2012 snel een vervolgbijeenkomst plannen.

De tweede bijeenkomst was bedoeld voor de ketenpartners. Eindhoven wilde samen bekijken waar partijen elkaar konden versterken, omdat alle betrokkenen gezamenlijk verantwoordelijk zijn voor de inwoners van de stad. Wel bleek in zulke gesprekken dat de gemeente soms andere belangen had dan andere partijen. Zo had de gemeente de opdracht om algemeen beleid te maken en rond te komen met het beschikbare budget.

Duidelijke keuzes

Daar lag volgens het afdelingshoofd een grote uitdaging. Goede dienstverlening met beperkte middelen betekende dat de gemeente niet alle partijen kon bedienen. Ook moest ze accepteren dat voor sommige mensen stabilisatie het hoogst haalbare was. Het afdelingshoofd vond het daarom belangrijk dat de gemeente goed onderbouwde keuzes maakte en duidelijk was over wat ze wel en niet deed.