Wet gemeentelijke schuldhulpverlening

De Wet gemeentelijke schuldhulpverlening (Wgs) trad op 1 juli 2012 in werking. Met de wet kregen gemeenten expliciet de verantwoordelijkheid voor schuldhulpverlening. Deze pagina beschrijft de achtergrond en de inhoud van de wet zoals die in 2012 werd ingevoerd.

Waarom een wet?

Het kabinetsbeleid was er destijds op gericht drempels weg te nemen die de participatie van burgers belemmeren, met voorrang voor deelname aan de arbeidsmarkt. Het kabinet vond het economisch niet verantwoord en sociaal niet wenselijk dat mensen buiten de samenleving komen te staan. Problematische schulden vormden een belangrijke belemmering om te werken. Het kabinet vond het daarom van groot belang om schulden te voorkomen of op te lossen. Schuldenaren en schuldeisers waren daar in de eerste plaats zelf verantwoordelijk voor. Wie toch hulp nodig had, kon bij de gemeente terecht.

Die taak werd voor gemeenten niet eenvoudiger. Door de economische crisis kwamen meer mensen in financiële problemen en veranderden de aard en omvang van de schulden. De problematiek werd complexer, terwijl gemeenten verwachtten over minder middelen te beschikken. Bovendien bleek uit onderzoek dat de uitvoering van schuldhulpverlening vaak beter kon. Dat was reden om schuldhulp effectiever te maken.

Wat regelde de wet?

De Wet gemeentelijke schuldhulpverlening zoals gepubliceerd in het Staatsblad schreef maar beperkt voor hoe gemeenten schuldhulpverlening moesten uitvoeren. Gemeenten moesten daardoor zelf goed nadenken over hun aanpak en die vastleggen in een beleidsplan. Belangrijke onderdelen waren:

Gemeenten stelden beleidsplannen op die richting gaven aan integrale schuldhulpverlening. Preventie moest daarin in elk geval aan bod komen.
Een beleidsplan gold voor een periode van maximaal vier jaar.
Voor het eerste gesprek, waarin de hulpvraag werd vastgesteld, gold een maximale wachttijd van vier weken. Bij bedreigende schulden was dat maximaal drie werkdagen.
De gemeente gaf globaal inzicht in de doorlooptijd: het aantal weken tussen het eerste gesprek en het bereiken van resultaat.

Wijzigingen door de Tweede Kamer

Vanaf 1 juli 2012 moesten gemeenten aan de wet voldoen. De Tweede Kamer had de wet op een aantal punten gewijzigd:

Het beleidsplan dat de gemeenteraad opstelde, moest aan inhoudelijke eisen voldoen. Daarin stond welke resultaten de gemeente wilde behalen, hoe zij de kwaliteit van de schuldhulpverlening borgde, welke maximale wachttijd zij nastreefde en hoe zij omging met schuldhulpverlening aan gezinnen met minderjarige kinderen.
Het college kreeg de mogelijkheid om, onder nader te stellen voorwaarden, bij de rechtbank een moratorium aan te vragen.
Mensen die bij de gemeente om schuldhulpverlening hadden gevraagd, konden in aanmerking komen voor een basisbankrekening.

Let op: de wet is na 2012 gewijzigd. Raadpleeg wetten.overheid.nl voor de actuele tekst.