Drie vragen over de Wgs

Op 1 juli 2012 trad de Wet gemeentelijke schuldhulpverlening (Wgs) in werking. In november 2012 beantwoordde het magazine drie vragen over deze wet. De tekst beschrijft de situatie bij de invoering in 2012.

Waarom was de wet nodig?

• Schuldhulpverlening moest effectiever. Uit het onderzoek Schulden? De gemeente helpt! bleek dat de gemeentelijke schuldhulpverlening effectiever kon en moest. De wet was daarvoor een instrument.
• Schuldhulpverlening werd complexer. Door de economische crisis raakten meer mensen in financiële problemen. Ook de aard en omvang van schulden veranderden.
• De verschillen tussen gemeenten waren groot. De wet moest een bodem leggen, zodat elke gemeente een minimumniveau aan dienstverlening bood.

Welke visie zat achter de wet?

De overheid wilde met de wet drempels wegnemen en stimuleren dat mensen meedoen. Schulden werden gezien als flinke stoorzenders, die voorkomen of opgelost moesten worden. Schuldenaren en schuldeisers waren in de eerste plaats zelf verantwoordelijk. Wie toch hulp nodig had, kon bij de gemeente aankloppen.

Wat betekende de wet voor gemeenten?

• Gemeenten werden expliciet verantwoordelijk voor schuldhulpverlening.
• Zij gaven met beleidsplannen richting aan integrale schuldhulpverlening. Een beleidsplan gold voor maximaal 4 jaar en moest in elk geval aandacht besteden aan onder meer preventie en een integrale aanpak.
• Er kwamen regels over wacht- en doorlooptijden. De wachttijd tot het eerste gesprek, waarin de hulpvraag werd vastgesteld, was maximaal 4 weken. Bij bedreigende schulden gold een maximum van 3 werkdagen.
• Gemeenten moesten globaal inzicht geven in de doorlooptijd: het aantal weken tussen het eerste gesprek en het bereiken van resultaat.